"നീ കൊല്ലുന്നതില്‍ അല്ല ഞാന്‍ മരിക്കാതിരിക്കുന്നതിലാണ്
എന്‍റെ
സങ്കടം....................


എഴുതി തീരും
മുമ്പേ
പകുതിയില്‍ മരിച്ചു വീഴുന്ന
നീ എന്ന കവിതയില്‍
നിനക്കൊപ്പം
ഒറ്റക്കാകുന്നത് കൊണ്ട്
ഞാന്‍ എന്‍റെ
പകലുകളെ
വിഷം കൊടുത്തു
കൊല്ലുകയും
രാത്രിയില്‍ അവയെ
പോസ്റ്മോര്ട്ടം
ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നു ..
കീറി ,മുറിക്കുമ്പോള്‍
എന്നും
"എനിക്കും നിനക്കും
ഇടയില്‍ എന്ത്"??
എന്നത് മാത്രം,
എന്തെ
ബാക്കിയാകുന്നു ?? ...

ചോദ്യം ചെയ്യപ്പെടാന്‍
കഴിയാത്ത് പലതും
നമുക്കിടയില്‍ ഉള്ളതിനാലും
മറുപടി പലരും
നിന്റെ നെഞ്ചില്‍
ചെര്‍ത്തോട്ടിച്ചതിനാലും
ഇന്നും പോസ്റ്മോര്ട്ടം
പാതിയില്‍
അവസാനിപ്പിച്ചു
ചോദിക്കാതെ
നിനക്കൊപ്പം
ഒരേ കുഴിയില്‍
ചേര്‍ന്നുറങ്ങുന്നു ....

ഒന്നറിയുക
"നീ കൊല്ലുന്നതില്‍ അല്ല
ഞാന്‍
മരിക്കാതിരിക്കുന്നതിലാണ്
എന്‍റെ
സങ്കടം "........

 അറിവ് ....

അന്ന്,
ജനാധിപത്യത്തിന്റെ
"കമ്പി"പുസ്തകത്തില്‍
"ഇരുപത്തിരണ്ടാം" പേജില്‍
"ഒമ്പത് വാള്‍ട്ടിന്റെ"
"രണ്ടു ബാട്ട്ടരി"
ഒരു "പത്തൊമ്പത്കാരനെ"
കൂട്ടികൊടുപ്പുകാര്‍ക്ക്
ഒറ്റികൊടുത്തു..

ഇന്നു.
കൂട്ടികൊടുപ്പുകാരന്റെ
കുമ്പസാരം..
പുളകിതരാകുന്ന ജെനം
തുണിയില്ലാതെ നീതി
ദേവത ...

പത്തൊന്‍പതു കാരന്റെ
ജീവിതത്തിന്റെ
നാല്‍പ്പത്തി രണ്ടാം
വളവില്‍
തൂക്കുകയര്‍ ഇക്കിളി ഇടുമ്പോള്‍ ...
അവന്‍ ചിരിക്കുന്നു ...

"ഇലെക്ട്രോനിക്സിൽ ഡിപ്ലോമ
എടുത്തവരെ തൂക്കികൊല്ലുക
ഭരണകൂടമേ"
എന്ന് നീതി ദൈവതയുടെ
പാവാട മുകളില്‍
എഴുതിയ
അമ്മെ
നീയാണ് കവി
അതാണ് കവിത ....







December 10  World Human Rights Day ......... Feeling :
Perarivalan

ഒറ്റയാവുക എന്നുണ്ടോ ?

അങ്ങനെ അങ്ങനെ
നോക്കി ഇരിക്കെ
ഒരു കഥയിൽ,
ഒരു കവിതയിൽ ,
ഒരു പേരിൽ,
ഒരു വാക്കിന്റെ
അവസാന അക്ഷരത്തിൽ ,
നിങ്ങൾ
എന്നെ ഒറ്റക്കാക്കുന്നു..

ഒറ്റയായി ഇറങ്ങി
നടക്കുന്പോൾ
ഒരൊറ്റ ഉമ്മയിൽ ,
ഒരു വിളിയിൽ ,"
എന്റെ ആകാശവും
ഭൂമിയും
പിന്നെയും
എഴുതി എടുത്തു
നിങ്ങൾ
ഹൃദയത്തിൽ വീണ്ടും
മേയാനിറങ്ങുന്നു .....

മുക്കുവ/വാ കടല്‍ 


കഴിഞ്ഞട്ടല്ല
"കടലേ"
 നിന്നെ ഇന്നു
അക്വേറിയത്തിലെ
മീനുകള്‍ക്കിട്ടു കൊടുക്കുന്നു..

ആ മീനുകള്‍
കടലാഴം കാണുകയും
നീന്ദുകയും,
സന്തോഷിക്കുകയും
ചെയ്യുമ്പോള്‍,
നിന്റെ മുക്കുവനിലെ
നിന്നെ,
നിന്നിലെ
കപ്പലിനെ,
കപ്പല്‍ചാലിനെ,
വിളക്കുമരത്തെ,
കാറ്റിനെ,
കടല്‍കാക്കകളെ
മീനുകളെ ,
തീരത്തെ,
തിരയെ ,
എവിടെ
ഒളിപ്പിക്കും ????

പെഴച്ചവള്‍...

അവളെ പെഴച്ചവളെന്ന്‍
ആദ്യം വിളിച്ചത് അപ്പനാണ്.
അമ്മക്കും
ഇഷ്ടമല്ലവളെ,
കണ്ടാലുടന്‍
ഓടിമാറുന്നതാണ് പതിവ്.

ഒന്ന് തൊടാന്‍ പോലും അവളെ
അനുവദിക്കാതെ
അകലേന്നു തന്നെ
എല്ലാം
ഒളിച്ചു വെക്കും
വല്യമ്മച്ചി.

മുറ്റത്തോ തൊടിയിലോ
അവക്കൊപ്പം നടന്നാല്‍
അപ്പൊ തുടങ്ങും പുകില് ,
പാട വരമ്പിലൂടെ
അവളെ തോപ്പിച്ചോടിയിട്ടുണ്ട്
ഞാന്‍.

ക്രിക്കറ്റ് കളിക്കുമ്പോള്‍
ചിലപ്പോള്‍ അവളും കൂടും
കുലുങ്ങി ചിരിക്കും,
ദേഷ്യപ്പെടും,
ഒച്ചവെക്കും ..
പിന്നെ കാറ്റിന്റെ മറ പറ്റി
ഒളിച്ചിരിക്കും..
അത്രയ്ക്ക് കൂട്ടായിരുന്നു
ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

ഞങ്ങളൊരുമിച്ചെത്ര
യാത്രകള്‍..
പള്ളിക്കൂടങ്ങള്‍
ചായപ്പീടികകള്‍
കളിക്കളങ്ങള്‍...
അതിനും കിട്ടിയിട്ടുണ്ട്
വഴക്ക്.

അങ്ങനെയിരിക്കെ ചിലപ്പോ
അവളൊരു പോക്കങ്ങ്
വെച്ച് കൊടുക്കും.

പിന്നെ ചോദിക്കാതെ,
രാത്രി എന്നോ,
പകലെന്നോ ഇല്ലാതെ
മുന്പെത്തപ്പോലെ
ഒരു താന്തോന്നിയായ്
ജനല് വഴി
വിളിച്ചുണര്‍ത്തും.
പിന്നേം സ്നേഹിക്കും.

വായന ശാലയിലെ ചേട്ടന്‍
അവളെക്കുറിച്ചൊരിക്കല്‍
കവിത
എഴുതിത്തന്നു.
സ്വന്തമെന്നാകെയുള്ള
തലയിണ കീഴെ
കുറെകാത്തു.
പിന്നെയവള് തന്നെ 
കട്ടെടുത്തു.

പ്രണയം തോന്നിയപ്പോള്‍,
കരഞ്ഞപ്പോള്‍ ,
വല്യപ്പന്റെ കുഴി
വെട്ടി മൂടുമ്പോള്‍ ,
അങ്ങേ വീട്ടിലെ കല്യാണത്തിന്
ഇല വിരിക്കുമ്പോള്‍,
പിന്നെ ഓണത്തിന്,
പെരുന്നാളിന്,
അങ്ങനെ അങ്ങനെ ..
കടല്‍ കടന്നു പോരുമ്പോള്‍
അവിടെയും
എല്ലായിടത്തും അവളുണ്ടായിരുന്നു.

"പെഴച്ചവളേ എന്ന്
ഞാന്‍ വിളിച്ചിട്ടുണ്ടോ,
ഇല്ലല്ലോ "??
ഇന്നും ചോദിച്ചു.
മറുപടിയായി
അവള്‍ ചിരിച്ചു ,
ചെറു കാറ്റില്‍
ഒരു തുള്ളി
കവിളില്‍
തൊട്ടു ...............

പറയാതെ പോയവള്‍ക്ക് 
 

ഒരിക്കലും നിലക്കാത്ത
ഒരു നിലവിളി
നെഞ്ചിൽ കുഴിച്ചിടുന്നു
പ്രിയപ്പെട്ടവളെ .. .

ഇതു കായ്ക്കും
മരമാകും ,
പൂക്കും
അന്നെല്ലാ ഇലകളിലും
നിന്റെ
പേരെഴുതി
വസന്തതോട്
ഞാൻ പകരം ചോദിക്കും ...

ആപ്പിള് വിളയാത്ത പ്രണയത്തിന്റെ ഏദന്‍തോട്ടം

സ്കൂളിലേക്കുള്ള വഴിയില്‍,
വായന ശാലയുടെ കോണില്‍,
പാപ്പന്റെ പെട്ടിക്കടയില്‍,
റേഷന്‍ കടയുടെ മുന്നില്‍,
കുളിക്കടവില്‍,
ബൈബിള്‍ ക്ലാസില്‍ ,
ഒരിക്കലും എനിക്ക് നിറക്കാന്‍
കഴിയാത്ത നമ്മുടെ
ഹാജര്‍ ബുക്കില്‍,
കാറ്റെടെടുത്ത നമ്മുടെ
വാകച്ചോട്ടില്‍,
റബ്ബര്‍ തോട്ടത്തിലൂടെ
നിന്റെ വീട്ടിലേക്കുള്ള
ഇടവഴിയില്‍ ,
വെള്ളയും നീലയും നിറഞ്ഞ
ആദ്യ ബെഞ്ചിലെ
അവസാന്‍ സീറ്റില്‍,
നീ ഉള്ളത് കൊണ്ട് മാത്രം
ചേര്‍ന്ന മേരി ചേച്ചിയുടെ
ട്യൂഷന്‍ ക്ലാസില്‍,
കുന്തിരിക്കം മണക്കുന്ന
പള്ളി മുറ്റത്തും,
മാര്‍ബിളും ഗ്രാനൈറ്റും
വിളയുന്ന ശവക്കോട്ടയിലും,
പ്രണയമേ
ഞാന്‍ ഇന്നും നിന്‍റെ
മുഖം കാണാറുണ്ട് ..

ഇന്നും
നിന്‍റെ പേരിന്‍റെ
അവസാന വാക്കില്‍
എന്‍റെ പ്രണയവും
തൂങ്ങി മരിക്കുന്നു...
നിന്നെ കുറിച്ചെഴുതുമ്പോള്‍
ഞാന്‍,
കുമ്പസാരക്കൂട്ടില്‍
തലതല്ലി മരിച്ച
വൈദീകനാകുന്നു ...